मृगांक्षी

मृगासम अंग अक्ष तुझे
मृगांक्षी तुझे नाव.
नामकरणाचा तुझ्या त्या
आनंदाने सोसलाय मी तणाव.

असू दे मृगासम चतुराई तू
पर नसावी बेभान तुझी धाव.
जीवनाच्या वाटेवर असावं
तुझं शांत स्वयंभू असं गाव..

तसंही नावात काय असते
तुला आत्ताच काय कळणार राव.
नाव कमावण्यासाठी आनंदाने
किती सोसावे लागते घाव..

कधी हातोडा बनून घाल तू घाव.
गरज असेल तिथे अवश्य तोरा दाव.
प्रसंगी घाव झेलूनी जपतांना
नसू दे प्रसन्न मनी कुठे तणाव.

मार्गातील प्रत्येक तत्पर तो
असतो करण्या तुझा पाडाव.
वाईट वाटून चालत नाही.
ज्याला कमवायचं असत नाव..

समाज हा असा विकृत जरी
त्याशिवाय नाही तुला नाही वाव
पडत झडत, सदा धडपडत
अर्थाशी समर्पक कर तुझं नाव...

मृगांक्षी! अर्थ भर नावात तू
तुलाही जाणवेल समाधानाचा भाव.
अभिमान वाटेल जन्म देण्याचा,
उज्वल होईल माझंही नाव....

समृध्द देश

अनेक भाषा, अनेक धर्म ,
अनेक इथले वेश.
एकाच भूमातेची लेकरं आम्ही,
बनवु समृद्ध आमचा देश..

जगी सर्व लोकी आम्ही,
देवु हा संदेश .
प्राणापेक्षाही प्रिय आम्हा,
आमचा समृद्ध भारत देश...

या देशाच्या समृद्धीची,
किर्ती पसरेल देश-विदेश.
जगात एकच समृद्ध अमुचा,
असेल भारत देश.

वसा समृद्धीचा या देशाचा,
आदर्श मानेल हर परदेश.
समाजमनाच्या दरिद्रतेला,
नसेल कधी इथे लवलेश.


डॉ . प्रभाकर लोंढे .गोंदिया-चंद्रपूर

झाड

माणसा रे माणसा!
गेला तो काळ.
रस्तो रस्ती, कडीकपारी
दिसत होते झाड.

झाडावरती पक्षी,
भोवती त्याच्या पाळ.
सावलीत झाडाच्या
खेळे तुझेच बाळ..

झाडं गेले, पाळ गेले
उजाड झालं माळ.
इंटरनेटवर खेळ खेळे
अफलातून तुझं बाळ..

समजून घेरे माणसा
झाडाशी तुझी नाळ.
झाडा विना मानवाचा
कोण करेल सांभाळ.

           डॉ . प्रभाकर रामाजी लोंढे
गजानन कॉलनी अंगुर बगीचा, रिंग रोड, गोंदिया .९६७३३८६९६३

कसायाचा बैल.

धनी तुम्ही जीवनभर
चारले आम्हाला घास.
 कसा काढू गळ्यातील
आता तुमचा तो फास..

राबराब राबले धनी,
होतो आम्हीच आसपास.
समजलं नाही अजून तरी
आम्हाशिवाय तुमचं कोण खास.

माणसं तुमची, तुम्हासारखी
त्यांना तर कमविण्याचाच ध्यास.
फिरत होती तुमच्या भोवती,
की होता नुसताच आभास.

कष्ट केले तुम्हासोबत
शेत पिकवून दिलं हमखास.
कत्तलखान्यात पाठविलं तरी सांगतो
आम्हीच होतो तुमचे स्वास.

माडर्न सूनबाई

काय म्हणलं सासूबाई,
मला भलतच वेड हाय.
मी मोबाईल वापरताना
तुमच्या पोटात दुखते की काय?

गेला तुमचा जमाना अन
नुसता टाटा, हाय- बाय.
दुनिया जोडतोय आम्ही
चालु ठेवुन व्हाय-फाय.

जगतोय आम्ही सुटाबुटात,
गळ्यात लावून मोठा टाय.
अभिमान आम्हाला आमचा
आमच्या जमान्यात काहीच कमी नाय!

बयताड होती दुनिया तुमची,
नाहीत दुसरं काय?
मरत होते कष्टापायी
सगळे करुन हाय हाय..

प्रश्नच पडला सासूबाई,
तुमच करू तरी काय?
नवरा सुद्धा म्हणतो आज
सासूपेक्षा वाचव तू गाय.

गायीमध्ये शोधतोय तो,
आपली हक्काची माय.
तुम्हाला जिवंत ठेवून आता,
तुमचं करू तरी काय?

डॉ . प्रभाकर लोँढे. गोंदिया-चंद्रपूर

साहित्यिकाची वणवण
"""""""""""""***"""""""""""


जेथ जात नाही कोणी
तेथं पोहचते साहित्यिकाचं मन
साहित्यधारेत वाहतांना
सर्वांयचं दुःखन माञ कॉमन.

उपाशी पोटी साहित्य कायचं
पोटात पाहिजे अन्नाचा कण.
साहित्यानं काही पोट भरत नाही
सर्वांयचं दुःख माञ कॉमन.

बायको म्हणते तुमचं काव्हय.
तुम्ही करता लय वन वन.
जमत नाही का तुमचं कोठं
साहित्यिकांच भजन.

समजलं नाही का तुले अजून
आमचं काय असते वजन.
आम्ही नसलो समाजात तं
समाज कोणाले पूजन.

लय झालं तुमचं आता
समाजातलं वजन-पूजन.
प्रश्न पडलाय मले मोठा
संध्याकाळी अन्न कसं शिजन.

-----------------------------------------
डॉ. प्रभाकर लोंढे गोंदिया-चंद्रपूर

धनगर एकता

जय मल्हारचा नारा
धनगर गोळा झाला सारा...
व्यवस्थेच्या डोळ्यात अश्रूंच्या धारा..
म्हणे धनगराच्या शब्दाशिवाय
दुसरा शब्द नाही खरा.

धनगरांच्या आवाजाला
दे तू सदैव थारा.
नाही तर होतील
लाथा बुक्यांचा मारा.

कर्तुत्ववान माणसांचा
यांचा वारसा आहे खरा.
पराक्रमाने  लिहीला आहे,
इतिहास यांचा राहील कसा कोरा?

हा असतो सदा थंड
नाहीतर वादळातील गारा.
फालतु विनोद करणाऱ्या
तावड्यांना करतो पुरा बरा.

म्हणूनच याच्या नादी लागू नये
असं म्हणतो संसार सारा.
प्रत्येक धनगर बोलतोय आज
धनगर है एक  हमारा......
*धनगर है एक हमारा......